Zo vrolijk als we vertrokken uit Arequipa, zo vervelend werd het in Puno.
Puno is een klein stadje, ongeveer 6 uur van Arequipa. Buren uit het hostel hadden ons ervan overtuigd dat reizen in Peru veel goedkoper kan als je gewoon naar de busterminal gaat, en daar aan een van de 1000 loketten een ticket boekt.

Op weg naar de busterminal beseften we al dat deze dag anders was dan andere: Weinig taxi´s, en vooral groepen schreeuwende mensen op straat. Een staking. Aangekomen in de terminal bleek dan ook dat de bussen niet zouden rijden die dag, omdat de stakers de bussen dan zouden bekogelen met alles wat los en vast zit. En geloof ons, in Peru zit er veel los. Wel konden we een ticket reserveren voor een van de dagen daarop. Dat deden we dan ook; voor maarliefst 15 sol pp. zouden we 6 uur bussen (4.20 euro). Te mooi om waar te zijn.

Dat was het ook. De dag daarop, het moment dat we in de bus stapten: Complete verbazing. Aan de kant van zowel ons (rotte stoelen, ARKO (alle ramen kunnen open), bagage op het dak, en de intense geur van ongewassen smoeltjes), als aan de kant van de natives (we waren daadwerkelijk de ENIGE blanken aanwezig). Maargoed, een kutbus betekent nog geen kutreis.
Vol goede moed vertrokken we. Af en toe stoppen om passagiers die random langs de weg stonden op te pikken, kunnen we hebben. Geen vering waardoor je intens tot je kern door elkaar wordt geschudt, kunnen we hebben. Het vervelende van de busreis was, toen we ongeveer een uur voor het einde stopten en er een twintiger instapte met een zaken-koffer. Dan weet je al hoe laat het is: Maarliefst 60 hele minuten lang heeft hij op ongelooflijk luide toon (zelfs het stokoude tenminste halfdove vrouwtje achter ons begon te klagen) een spreekbeurt gehouden over ontbijtgranen met antikanker, antidiabetes, antiobstipatie, antischildkliekproblemen, antiimpotentie, antimenopauze enz. enz. enz. -werking. Je ervoor afsluiten was gewoonweg onmogelijk.

Maar toen kwamen we pas aan in Puno. Puno waar we nogsteeds met veel pijn aan terugdenken.

Puno was voor ons een onnodig stadje. We moesten er echter perse langs wilden we uiteindelijk in La Paz terecht komen. Op het eerste gezicht, niets bijzonders. Leuke pleintjes, leuke straatjes, goedkope maaltijden(3.5 sol= 1 euro voor 2 gangen!!), en leuke marktjes waar ze fruitsapjes verkopen.

Fruitsapjes die ons de das om hebben gedaan. Die middag, na zo´n fruitsapje beklommen we een weg naar een parkje waar alles begon. Marlou werd ziek. Eerst koud, toen heet, toen diarree. Toen volgde Jan, die daar projectielkotsen aan toevoegde.

Voor de volgende dag hadden we een ticket geregeld naar La Paz met de bus. Een bus met WC, dat was een geruststelling gedurende de eindeloze nacht die we nog moesten doorbrengen, waarin we om de 20 minuten elkaar aflosten naar het toilet. Dat brengt je wel dichter bij elkaar; Continu op de hoogte zijn van de hoeveelheid, frequentie en consistentie van elkaars stoelgang.

De volgende dag dus de bus naar La Paz, met toilet. Bij binnenkomst zag het er veelbelovend uit, een moderne bus, een verademing vergeleken de bus naar Puno. Toen Jan voor de zekerheid vroeg naar het toilet werd in gebroken Engels geantwoord ´Yes we have toilet but not working¨.Een onbeschrijflijk moment. We keken elkaar aan, en moesten hard lachen maar van binnen konden we wel janken.

Maargoed. Uiteindelijk hebben we het tot La Paz gehaald (1 x gestopt om met een pleerol onder je arm de bosjes in te duiken en een voltallige etende peruaanse familie aan te kijken terwijl je behoefte doet).

In La Paz hadden we een geweldig hostel. We voelden ons nogsteeds ellendig met koorts, maar een eigen toilet en vriendelijke, geduldige mensen hielpen veel.

De volgende dag hebben we voorzichtigaan door de stad gewandeld, een kerk en een heksenmarkt met gedroogde lamafeutussen bezocht. Ohja, en allebei een superlinkse alpaca-trui gekocht. Na 3 dagen zijn we om half 11 savonds met een semicama (halfbed) naar Cochabamba vertrokken.

Cochabamba viel wat tegen, buiten het enorme Jezus-beeld alla Rio de Janeiro, maar 40 centimeter groter ;-) Daar zijn we ook nog met een Boliviaanse familie op de foto gegaan (blijkbaar zijn we nogaltijd 2 bezienswaardigheden) . Smiddags hebben we voor 6.50 euro bij een echte Braziliaanse Churrasceria gaan eten (vlees dat aan het spies voorbij je tafel wordt gebracht) wat ons erg goed deed. Omdat Cochabamba tegenviel zijn we direct die avond doorgegaan naar Sucre (nachtbus van 11 uur, ook zonder toilet maar de nood was inmiddels al een stuk minder).

En daar zitten we nu, in Sucre. Het bevalt hier heel goed. Af en toe een noodbui, maar het is een mooi stadje met alleen maar witte huizen met rode daken, koloniale stijl. Je kunt goed zien dat dit de officiele hoofdstad is van Bolivia. Vandaag zijn we eenw wandeling gaan maken naar 7 watervallen, wat erg mooi was. De groep was erg gezellig (vanavond gaan we met hun mee wat drinken in de stad). Kortom, met ons gaat alles weer prima.

Tot zover onze eindeloze update.

Tot snel!

Marlou en Jan

p.s. In overleg met Marlou hebben we de titel gewijzigd van ´schijten met je moneybelt om´ naar de huidige titel.