Potosi, Rurrenabaque, Copacabana, Puno
Het is even geleden, maar daar zijn we weer!
In Potosi hebben we de mijnen bezocht, die inderdaad erbarmelijke omstandigheiden bleken te hebben. Nadat we ons in een kanarie-geel pak, laarzen en een helm met koplamp hadden gehesen gingen we de mijn in. Het was er best fris maar er werd ons verteld dat het verder in de mijn behoorlijk warm kon worden. We zijn in totaal ongeveer een half uur binnen geweest toen tegen de gids zeiden dat we nu toch wel weer erg graag naar buiten wilden. De tunnels zijn pikdonker en soms maar 1,5 m hoog waardoor we dus een groot deel van de tijd gebukt moesten lopen. Gelukkig waren we op zondag in de mijn waardoor er geen mijnwerkers waren, de gids vertelde dat het er namelijk anders veel stoffiger was aangezien ze dynamiet gebruikten om bij de grondstoffen te komen, wat veel stof veroorzaakt.
Na Potosi zijn we gelijk doorgegaan naar La Paz om Lieke en Julia te ontmoeten, 2 meisjes die Jan kent via de studentenvereniging van zijn zus en welke we al in Arequipa ontmoet hadden. We hadden met hen afgesproken naar de Jungle te gaan. Met een 20-persoons vliegtuig, waarbij we 5 min van tevoren moesten boarden vlogen we naar Rurrenabaque. S avonds zijn we hier, hoe toepasselijk, naar de Mosquito bar geweest waarna we de volgende dag aan onze tour begonnen. De eerste dag voeren we naar onze slaapplek en hebben we savonds krokodillen gespot. De volgende dag zouden we anacondas gaan zoeken waarvoor we laarzen kregen. Nu bleek alleen dat we tot onze liezen het water in gingenwaardoor de laarzen niet erg nuttig waren..Uiteindelijk hebben we geen anaconda gezien. S middags gingen we vanuit onze boot piranas vangen en jan heeft zelfs 2 keer beet gehad!! Toen we in de boot stonden zag hij ook iets langsde boot zwemmen waarop onze gids zonder twijfel zijn hand in het water stak en het eruit pakte. Wat bleek, het was een anaconda!!!! De eerste van de maand (aangezien het regenseizoen is, is het moeilijk de anacondas te vinden) dus alle omringende boten werden geroepen en iedereen was dolenthousiast. De volgende en laatste dag zijn we met de pink dolphins gaan zwemmen, dit is een speciale soort dolfijn die hier leeft. Julia is nog gebeten aangezien ze soms niet zo graag met mensen zwemmen..
Terug in La Paz hebben we afscheid genomen van Lieke en Julia waarna wij door zijn gegaan naar Copacabana. Hier zijn we naar Isla del Sol geweest, dit is het eiland waar volgens de bolivianen de zon geboren is. Je kunt hier van Noord naar Zuid lopen en vervolgens een nachtje blijven slapen, wat we van plan waren. Op het eiland bleek echter niet veel te doen dus zijn we toch maar terug gegaan naar Copacabana. We kwamen onderweg nog 2 nl meisjes tegen, Tamara en Fleur en met hun zijn we naar Puno gereisd waar we de floating islands Uros oa hebben bezocht. We hebben op Amantani een nacht bij een lokale familie geslapen, we kregen hiervoor een zogenaamde moeder aangewezen: Govita. Zij nam ons savonds in klederdracht mee naar de plaatselijke disco waar we lekker hand in hand in een kringetje gingen dansen, een ervaring apart, maar wel erg leuk! De volgende dag hebben we nog een 3e eiland bezocht waarna we terug zijn gegaan naar Puno.
Vandaag zijn we aangekomen in Cusco en we zijn van plan over een paar dagen de Jungle track naar machu pichhu te lopen, we houden jullie op de hoogte en bedankt voor al jullie leuke reacties!!!!
Tupiza, Southwestern Circuit, Salar Uyuni
Daar zijn we weer!!
Na maarliefst 6 internetcafe´s te hebben afgestruind, zijn we dan eindelijk weer in staat om jullie wederom stik-jaloers te maken met nieuwe, spectaculaire fotos en uiteraard een zeer boeiend verhaal.
Ons vorige verhaal eindigde in Sucre, dat mooie witte stadje. Onze reis ging verder naar Tupiza, maar niet voordat we een geweldige avond hadden gehad met een groep Engelsen, vodka en een stok kaarten. De volgende ochtend werd deze groep Engelsen dan ook vriendelijk, doch dringend verzocht op te rotten. Volgens de Hosteleigenaresse hadden wij ons goed genoeg gedragen om te mogen blijven.
Toch zijn we halsoverkop vertrokken naar Tupiza, het meest zuidelijke punt van onze reis in Bolivia. Tupiza is een mooi, klein stadje, dat eigenlijk volledig bestaat van Tourisme, en waar veel tourbedrijven de 'Southwestern Circuit Tour' aanbieden. 4 dagen, 3 nachten de mooiste natuur van Bolivia bekijken. In een 4wd jeep, met een Spaanstalige gids, een kokkin en 2 australische jongens. Overnachten deden we steeds in redelijk basic accomodaties in the-middle-of-nowhere, zonder douche. De bedden waren telkens goed overigens, en het eten (groot contrast met de Colca-Canyon) was er in overvloed!
In deze vier dagen hebben we onder andere het volgende gezien:
-Prachtige bergen, besneeuwd
-Ontelbare lama´s, Vicuñas en andere lama-achtigen
-Hotsprings
-Grootste zoutvlakte ter wereld
-Geisers, borrelende vulkanische modderpoelen etc.
-Actieve, rokende vulkaan
-Lagunes in alle kleuren
-Treinkerkhof met treinstellen van 1.5 euw geleden
-Nog veel meer, de fotos spreken voor zich
Je begrijpt dat onze jeep, na drie dagen niet douchen, stof en zweet, veel weg had van een hamsterkooi die nodig moest worden verschoond. De laatste dag hebben we dan ook met volle teugen genoten van de ijskoude douche waarvoor we moesten bijbetalen.
Omdat het stadje waar de tour eindigde, Uyuni, weinig voorstelde, hebben we gelijk die avond een bus naar Potosi, een mijnen-stad, genomen. Hier gaan we straks 4 uur door een mijn wandelen. De barre omstandigeheden waarin deze mijnwerkers leven schijnt indrukwekkend te zijn volgens andere backpackers, ZELFS indrukwekkender dan de omstandigheden waarin medisch studenten vandaag de dag verkeren. Right. We zijn heel benieuwd, en laten het jullie snel horen.
Vanavond, na de mijnen-tour, nemen we een Cama bus (met stoelen die plat kunnen) naar La Paz, waar we morgen af hebben gesproken met Julia en Lieke, 2 gezellige dames uit Maastricht. Met hun gaan we een aantal dagen doorbrengen, en naar de Jungle in Rurrenabaque.
We houden jullie op de hoogte, oja en bekijk de nieuwe fotos!
Puno, La Paz, Cochabamba & Sucre
Zo vrolijk als we vertrokken uit Arequipa, zo vervelend werd het in Puno.
Puno is een klein stadje, ongeveer 6 uur van Arequipa. Buren uit het hostel hadden ons ervan overtuigd dat reizen in Peru veel goedkoper kan als je gewoon naar de busterminal gaat, en daar aan een van de 1000 loketten een ticket boekt.
Op weg naar de busterminal beseften we al dat deze dag anders was dan andere: Weinig taxi´s, en vooral groepen schreeuwende mensen op straat. Een staking. Aangekomen in de terminal bleek dan ook dat de bussen niet zouden rijden die dag, omdat de stakers de bussen dan zouden bekogelen met alles wat los en vast zit. En geloof ons, in Peru zit er veel los. Wel konden we een ticket reserveren voor een van de dagen daarop. Dat deden we dan ook; voor maarliefst 15 sol pp. zouden we 6 uur bussen (4.20 euro). Te mooi om waar te zijn.
Dat was het ook. De dag daarop, het moment dat we in de bus stapten: Complete verbazing. Aan de kant van zowel ons (rotte stoelen, ARKO (alle ramen kunnen open), bagage op het dak, en de intense geur van ongewassen smoeltjes), als aan de kant van de natives (we waren daadwerkelijk de ENIGE blanken aanwezig). Maargoed, een kutbus betekent nog geen kutreis.
Vol goede moed vertrokken we. Af en toe stoppen om passagiers die random langs de weg stonden op te pikken, kunnen we hebben. Geen vering waardoor je intens tot je kern door elkaar wordt geschudt, kunnen we hebben. Het vervelende van de busreis was, toen we ongeveer een uur voor het einde stopten en er een twintiger instapte met een zaken-koffer. Dan weet je al hoe laat het is: Maarliefst 60 hele minuten lang heeft hij op ongelooflijk luide toon (zelfs het stokoude tenminste halfdove vrouwtje achter ons begon te klagen) een spreekbeurt gehouden over ontbijtgranen met antikanker, antidiabetes, antiobstipatie, antischildkliekproblemen, antiimpotentie, antimenopauze enz. enz. enz. -werking. Je ervoor afsluiten was gewoonweg onmogelijk.
Maar toen kwamen we pas aan in Puno. Puno waar we nogsteeds met veel pijn aan terugdenken.
Puno was voor ons een onnodig stadje. We moesten er echter perse langs wilden we uiteindelijk in La Paz terecht komen. Op het eerste gezicht, niets bijzonders. Leuke pleintjes, leuke straatjes, goedkope maaltijden(3.5 sol= 1 euro voor 2 gangen!!), en leuke marktjes waar ze fruitsapjes verkopen.
Fruitsapjes die ons de das om hebben gedaan. Die middag, na zo´n fruitsapje beklommen we een weg naar een parkje waar alles begon. Marlou werd ziek. Eerst koud, toen heet, toen diarree. Toen volgde Jan, die daar projectielkotsen aan toevoegde.
Voor de volgende dag hadden we een ticket geregeld naar La Paz met de bus. Een bus met WC, dat was een geruststelling gedurende de eindeloze nacht die we nog moesten doorbrengen, waarin we om de 20 minuten elkaar aflosten naar het toilet. Dat brengt je wel dichter bij elkaar; Continu op de hoogte zijn van de hoeveelheid, frequentie en consistentie van elkaars stoelgang.
De volgende dag dus de bus naar La Paz, met toilet. Bij binnenkomst zag het er veelbelovend uit, een moderne bus, een verademing vergeleken de bus naar Puno. Toen Jan voor de zekerheid vroeg naar het toilet werd in gebroken Engels geantwoord ´Yes we have toilet but not working¨.Een onbeschrijflijk moment. We keken elkaar aan, en moesten hard lachen maar van binnen konden we wel janken.
Maargoed. Uiteindelijk hebben we het tot La Paz gehaald (1 x gestopt om met een pleerol onder je arm de bosjes in te duiken en een voltallige etende peruaanse familie aan te kijken terwijl je behoefte doet).
In La Paz hadden we een geweldig hostel. We voelden ons nogsteeds ellendig met koorts, maar een eigen toilet en vriendelijke, geduldige mensen hielpen veel.
De volgende dag hebben we voorzichtigaan door de stad gewandeld, een kerk en een heksenmarkt met gedroogde lamafeutussen bezocht. Ohja, en allebei een superlinkse alpaca-trui gekocht. Na 3 dagen zijn we om half 11 savonds met een semicama (halfbed) naar Cochabamba vertrokken.
Cochabamba viel wat tegen, buiten het enorme Jezus-beeld alla Rio de Janeiro, maar 40 centimeter groter ;-) Daar zijn we ook nog met een Boliviaanse familie op de foto gegaan (blijkbaar zijn we nogaltijd 2 bezienswaardigheden) . Smiddags hebben we voor 6.50 euro bij een echte Braziliaanse Churrasceria gaan eten (vlees dat aan het spies voorbij je tafel wordt gebracht) wat ons erg goed deed. Omdat Cochabamba tegenviel zijn we direct die avond doorgegaan naar Sucre (nachtbus van 11 uur, ook zonder toilet maar de nood was inmiddels al een stuk minder).
En daar zitten we nu, in Sucre. Het bevalt hier heel goed. Af en toe een noodbui, maar het is een mooi stadje met alleen maar witte huizen met rode daken, koloniale stijl. Je kunt goed zien dat dit de officiele hoofdstad is van Bolivia. Vandaag zijn we eenw wandeling gaan maken naar 7 watervallen, wat erg mooi was. De groep was erg gezellig (vanavond gaan we met hun mee wat drinken in de stad). Kortom, met ons gaat alles weer prima.
Tot zover onze eindeloze update.
Tot snel!
Marlou en Jan
p.s. In overleg met Marlou hebben we de titel gewijzigd van ´schijten met je moneybelt om´ naar de huidige titel.
Nasca, Arequipa, Colca Canyon
Inmiddels zijn we 9 dagen onderweg, en is er een hoop gebeurd.
Na Lima (ons vorige verhaal), zijn we met een bus vertrokken naar Nasca. Deze reis duurde 7 uur, en was de eerste busreis die we hebben gemaakt. Tegen onze verwachting was de bus superdeluxe. Stoelen die je heel ver achterover kunt zetten, een maaltijd, internet, goede service, een deken en een kussen, voor maar 12 euro! Dit alles heeft de NS nog niet kunnen regelen, maar in Peru lopen ze voor, laten we maar zeggen.
In Nasca, een klein, heet, en vooral bruisend dropje, zijn we twee nachten blijven slapen.
De eerste dag hebben we een vlucht over de Nasca-lijnen gemaakt. Deze lijnen bestaan al duizenden jaren, en stellen grote (sommige meer dan 100 meter in doorsnede) figuren voor. Ongelooflijk hoe goed ze bewaard zijn gebleven. Uit de lucht kun je goed zien dat het figuren voorstellen (een spin, een vogel, een aap), maar vanaf de grond is dat dus een stuk moeilijker, en des te knapper dat ze zo perfect zijn.
De tweede dag in Nasca hebben we de Chauchilla Cemetery bezocht. Hier zijn vandaag de dag een aantal mummies te zien, die door de droogte en de hitte van de woestijn verbazingwekkend goed bewaard zijn gebleven.
Die nacht hebben we de bus genomen naar Arequipa. Deze rit duurde 11 uur, en spaarde ons dus een overnachting in een hostel uit (hoe economisch). In Arequipa aangekomen, een beetje verkreukeld, zijn we meteen een trip naar de Colca Canyon gaan boeken.
De Colca Canyon is, op de Grand Canyon na, de grootste (diepste) canyon ter wereld. De trip duurt drie dagen, waarin we eerst op een uitkijkpunt (cruz del condor) condors konden zien vliegen. Daarna 4 uur afdalen de canyon in, overnachten, weer 4 uur lopen, weer overnachten in de vallei (in een oase met een zwembad!!), en de laatste dag een klim van 3 uur de canyon weer uit. Het lopen ging prima; Geen blaren, blessures of andere problemen (lees: explosieve diarree) gehad.
De trip was goed geregeld, op het eten en drinken na. Het eten was aan de magere kant, en het drinken was extreem duur in vergelijking met Arequipa. Toen we terugkwamen hebben we ook direct onze energievoorraad aangevuld met een lekkere vette Burgerking.
Teruggekomen in het hostel waar we voor de trip verbleven, bleek dat de manager een fout had gemaakt en ons perongeluk in een superluxe prive SUITE met eigen douche en toilet(!!!) had geplaatst. Volledig zijn fout zei hij, dus mochten we voor het goedkope tarief van 4.20 euro pp overnachten in plaats van 17euro pp. Dus hebben we besloten nog een 2 nachtjes hier te blijven, en dan door te gaan naar Puno, om de grens over te steken naar La Paz.
Ondertussen hebben we de fotos ge-backupt . Eens kijken of we er hier wat online kunnen plaatsen.
Tot snel!
Acclimatiseren
Lieve allemaal,
Hier zijn we dan, in Lima. Onze reis begon de 11 om 4 uur ´s nachts vanuit Teteringen naar schiphol. Hierna zijn we via Madrid naar Lima gevlogen, de vlucht van Madrid naar Lima werd nog 1,5 uur vertraagd doordat er net iemand onwel werd toen we op de take off baan stonden waardoor we ongeveer 12 uur lang aan onze vliegtuigstoel gekluisterd zaten maar het viel eigenlijk alles mee!! Toen we aankwamen op Lima airport moesten we nog daar door de douane en dat gaat door middel van op een knop drukken waardoor je random een rood of groen licht krijgt. Als je rood krijgt moet je dus door de scan en je tas openen.. en wij werden er natuurlijk uitgepikt
We hebben al een aantal foto´s gemaakt, maar Jan is nogsteeds op zoek naar de kabel om ze te uploaden! Komt er binnenkort op te staan. Op Facebook is al een en ander geplaatst, dus als je niet kunt wachten moet je even daar kijken.
Bedankt voor al jullie leuke reacties, en we hopen jullie snel weer te kunnen updaten over onze avonturen.
Groetjes,
Jan en Marlou